زنی در آستانه فصلی سرد

سلام

یادم میاد چند سال پیش که بنا به دلایلی وبلاگم رو حذف کردم هیچ وقت فکر نمی کردم یکبار دیگه، یه روز دوباره گذرم به اینجا بیفته که برای آرامش دوباره بنویسم، خاطراتم رو ، دلنوشته ها ودر یک کلام خودم رو....

اما یه وقتایی توی زندگی هست که لبات قدرت فریاد ندارند ودلت قدرت حفظ اسرار و نگفته های تورو...

فریاد می زنی نه با هجوم صدایی که لبهات رو به رقص در بیاره با واژه هایی که بی صدا فریاد میکنند و تومنتشر می شوی سبک و بی نشان...


نوشته شده در شنبه 1391/04/17ساعت 2:1 PM توسط آشوب|

 

عذابم را دو چندان مي كني

اما نمي داني !

كه من ديگر

نه آن مرغم

كه بر بام تو بنشينم

نه آن آهو

كه از دام تو بگريزم

دلم تنگ است

دلم تنگ است

سرودم خامشي رنگ است

بيا بنشين تماشا كن

فريبا را

كه از سنگ است

و شعر من

نه از روم و نه از زنگ است

نه اميدي

نه ديداري

نه پروازي

نه حتي ، نغمه اي، سازي

چرا در من نمي ميري؟

خيال خام بي پروا !

كجا بايد كه بگريزم

من از تكرار اين سودا !

ميان ناله هاي من

صداي باد مي آيد

صداي خاموشي هاي

زني ناشاد مي آيد.....

فریباشش بلوکی

نوشته شده در سه شنبه 1393/08/06ساعت 10:24 PM توسط آشوب|

فرانسوی عاشقم باش 
عشق ایرانی
نرسیدن است
نبودن است
سر به بیابان زدن و
نی زدن است
یار را شمع محفل دیگران دیدن و
سر بر شانه ی ساقی سوختن است

فرانسوی
ایتالیایی
حتی شده هندی
...
سیاه سفید عاشقم باش!

نوشته شده در دوشنبه 1393/08/05ساعت 9:49 PM توسط آشوب|

اين پچ پچه ها چيست رهايم بکنيد
مردم خبري نيست رهايم بکنيد
من را بگذاريد که پامال شود
بازيچه ي اطفال کهن سال شود
من را بگذاريد به پايان برسد
شايد لت وپارم به خیابان برسد
من شاهد نابودي دنياي منم
بايد بروم دست به کاري بزنم
حرفت همه جا هست چه بايد بکنم
با اين همه بن بست چه بايد بکنم
ای عشق تو ندیدی که چه با من کردند
مردم چه بلاها به سرم اوردند
من عشق شدم مرا نمي فهميدند
در شهر خودم مرا نميفهميدند
اين دغدغه را تاب نمي اوردند
گاهي همگي مسخره ام ميکردند
بعداز تو به دنياي دلم خنديدند
مردم به سرا پاي دلم خنديدند
من زيستنم قصه ي مردم شده است
يک تو وسط زندگيم گم شده است

با تصرف و تلخیص- علیرضا آذر

نوشته شده در دوشنبه 1393/08/05ساعت 2:12 PM توسط آشوب|

کاش از رفتن آنقدر سیر بودی
که می توانستم برایت،
کمی ترس هایم را زمزمه کنم..
دست خودم نیست..،
که از کودکی از یتیم شدن می ترسیدم
از تنهایی مادام العمر..
از اینکه مبادا متهم به بی کسی شوم..

کاش زیر سرت کمی بلندِ دامنم می شد
تا دنیای من
جز آغوش تو، بدهکار هیچ پناهگاهی نباشد..
که با آغوشت کلنجار روم و
شعرم را آنقدر درگیر تو کنم تا
تنهایی ام بر سرت خراب شود..
تو به ترس های درونی ام مظنون شوی
تا من محکوم به اعتماد شانه هایت شوم..

کاش از رفتن آنقدر سیر بودی که...
اصلا ولش کن..
رفتن آنقدر به پاهایت می آید
که حق داری، روحت از ترس های من بی خبر باشد

می دانی..
تنها که باشی..، بیش از هرچیز
با واژه آغوش مشکل خواهی داشت..

نوشته شده در دوشنبه 1393/08/05ساعت 0:20 AM توسط آشوب|

غمی دارد دلم شرحش فقط افسانه می خواهد
به پای خواندنش هم گریه ی جانانه می خواهد

من آن ابر پر از بغضم که هر جایی نمی بارد
برای گریه کردن مرد هم یک شانه می خواهد

شبیه شمع تنهایی که پای خویش می سوزد
دلم آغوش گرم و عشق یک پروانه می خواهد

برایش شعر گفتم تا رقیبم پیش شاعرها
بگوید عاشقش او را هنرمندانه می خواهد

به قدر یک نگاه ساده او را خواستم اما
به قدر یک نگاه ساده هم حتی نمی خواهد

نوشته شده در یکشنبه 1393/08/04ساعت 8:19 PM توسط آشوب|

دســتِ مــرا گــرفــتـه‌ای بــا زور مـی‌بــری بــهــشــت!؟
ارزانـی ِ خـودت بــهـشــت و آن هـمـه حـوریـانِ زشـــت
مــن آتـــشـــم، خــانـــه‌ی مـــن در جــــهــــنـــم اســت
جايی کنار ِ «نیـچـه» و «صـادق هـدایـت» و «بـرشت»

نوشته شده در چهارشنبه 1393/07/30ساعت 11:38 PM توسط آشوب|

لذت مرگ نگاهی ست به پایین کردن
بین روح و بدن ات فاصله تعیین کردن

نقشه می ریخت مرا از تو جدا سازد "شک "
نتوانست، بنا کرد به توهین کردن

زیر بار غم تو داشت کسی له می شد
عشق بین همه برخاست به تحسین کردن

آن قدر اشک به مظلومیتم ریخته ام
که نمانده است توانایی نفرین کردن

"با وفا" خواندم ات از عمد که تغییر کنی
گاه در عشق نیاز است به تلقین کردن

"زندگی صحنه ی یکتای هنرمندی ماست "
خط مزن نقش مرا موقع تمرین کردن!

وزش باد شدید است و نخ ام محکم نیست!
اشتباه است مرا دورتر از این کردن

کاظم بهمنی

نوشته شده در چهارشنبه 1393/07/30ساعت 0:55 AM توسط آشوب|

 

خسته ام مثل جوانی که پس از سربازی
بشنود یک نفر از نامزدش دل برده
مثل یک افسر تحقیق شرافتمندی
که به پرونده ی جرم پسرش برخورده
خسته ام مثل پسر بچه که درجای شلوغ
بین دعوای پدر مادر خود گم شده است
خسته مثل زن راضی شده به مهر طلاق
که پس از بخت بدش سوژه ی مردم شده است
خسته مثل پدری که پسر معتادش
غرق در درد خماری شده فریاد زده
مثل یک پیرزنی که شده سرباز عروس
پسرش پیش زنش بر سر او داد زده
خسته ام مثل زنی حامله که ماه نهم
دکترش گفته به درد سرطان مشکوک است
مثل مردی که قسم خورده خیانت نکند
زنش اما به قسم خوردن آن مشکوک است
خسته مثل پدری گوشه ی آسایشگاه
که کسی غیر پرستار سراغش نرود
خسته ام بیشتر از پیر زنی تنها که
عید باشد نوه اش سمت اتاقش نرود
خسته ام کاش کسی حال مرا می فهمید
غیر از این بغض که در راه گلو سد شده است
شده ام مثل مریضی که پس از قطع امید
در پی معجزه ای راهی مشهد شده است

"علی صفری"

نوشته شده در سه شنبه 1393/07/29ساعت 10:51 AM توسط آشوب|


بگذار هرچه نمی خواهند 
بگوئیم
بگذار هرچه نمی خواهیم 
بگویند
باران که بیاید
از دست چترها
کاری بر نمی آید
ما اتفاقی هستیم
که افتاده ایم!
نصرت رحمانی

نوشته شده در جمعه 1393/07/25ساعت 9:36 PM توسط آشوب|


خوابم به دورِ گردنِ من دار می کِشد
بیداری ام نشسته و سیگار می کِشد
به صندلیِ ثابتِ من خیره مانده دود
هی چرخ می زند ولی این بار می کِشدـ
ـ از زیرِ پام، صندلیِ خواب رفته را
یا یک جنازه ی تهِ تالاب رفته راـ
ـ بیرون نمی کِشد ولی از خواب می پَرَم ـ
ـ دنیای کوچکی که تهِ آب رفته را
من مردِ ماجرای مجاریِ جُرم هام
مَردی که تا همیشه به مُرداب رفته راـ
ـ برگرد سوی خوابی از اعماقِ... ـماقِ...ـآق
برگرد سوی بستری از خون و اتفاق
از برف، برفِ یخ زده روی نوکِ درخت
تا قار قارِ یخ زده روی نوکِ کلاغ
دیوارها محاصره ام میکنند هی
وقتی که آب می رَوَد از گریه ام اتاق
انگشت های مضطرب فرش توی رَج
پیچیدنِ گره به گلوی تنی فلج
که قورت داده توی گلویش سکوت را
که می خورَد جنازه ی یک عنکبوت را
تیر از تفنگ پاشد و یک جاده را کشید
وقتی که گرگ، ماشه ی قلاده را کشید
در آسمان به حکمِ زمین انفجار شد
وقتی که شب به گرگ بیابان دچار شد
کم کم جنازه روی زمین می کِشد به هوش
گرگ آمده...و لاشه ی یک صبح، روی دوش
تنها شدم میان دراندشتِ ازدحام
تعقیب می کنند مرا رد کفش هام
صبحیست که نیامده نابود می شود
بیداری ام نشسته و هی دود مـ ـیـ ـشـ ـو د

نوشته شده در جمعه 1393/07/25ساعت 8:28 PM توسط آشوب|

روزی پشیمان می شوی آن روز خیلی دیر نیست
روزی که دیگر قلب من با عشق تو درگیر نیست
آن روز می بوسی مرا در قاب عکس ساکتی
زل میزنی چشم مرا سهم ات بجز تصویر نیست
با گریه می گویی بیا با بغض می خوانی مرا
دیرست دیگر.. حس من بر پای تو زنجیر نیست
پُک می زنی یاد مرا با طعم سیگار وُ جنون
میسوزی از آهی که خود گفتی که دامن گیر نیست
روزی میان اشک وُ خون هم پای شعرم می دَوی
با درد می گویی به خود دیگر مرا پیگیر نیست
آن روز تنها می شود هم تخت و هم پیراهن ات
می خواهی ام می خواهی ام لیکن دگر تقدیر نیست
با او به خلوت می روی با او بَغل می نوشیُ
پایانِ آن مستانگی جز ناله ی شبگیر نیست
آن روز می کوبی به در آشفته و آشفته تر
حسرت عذابت میدهد قلب تو بی تقصیر نیست
روزی نشانی ِمرا از کوچه ها می پرسی ُ
راهت نمی افتد به من خودکرده را تدبیر نیست

بتول مبشری

نوشته شده در پنجشنبه 1393/07/24ساعت 10:48 PM توسط آشوب|

می شناسی ام؟!

من الهه ی نگون بخت ، خدایگان ابیات موزونم...

به سمت من نیا!!!

سالهاست معشوقه ی پرتمنای عشق بازیهای خدای جنونم

و چه زجری دارد

زایش کودک نفرت

و

چه شیرینی گنگی است 

هرزگی های خاکستری

توقف ممنوع ، به سمت من نیا.

آشوب

 

 

نوشته شده در چهارشنبه 1393/07/23ساعت 2:37 PM توسط آشوب|


به دنبال آرزوهایم خواهم رفت
هرچه می خواهد از
سنگ سرزنش
قضاوت
ببارد
هیچ کس را توان ستادن
تصویر رویایم نیست
عهد بسته ام
قبل از مرگم

 نمیرم

لیلا هژیر

نوشته شده در سه شنبه 1393/07/22ساعت 11:6 AM توسط آشوب|

من نشستم بروي

مي بخري

برگردي

ترسم اين است

مسلمان شده باشي جايي

 

مهدي فرجي

نوشته شده در سه شنبه 1393/07/22ساعت 10:56 AM توسط آشوب|

بفرما ؛ آخرش این شد ؛ هزاران شهر دور از هم
دوتامان غرق تنهایی و محو حالتی مبهم

خیالت خام شد ؛ بردند از ما مهربانی را
حواست پرت شد ؛ خشکید باغ عشقمان کم کم

فراق اینجاست می بینی؟ اگر دقت کنی حالا
جدایی را نگاه کینه توزت کرده ؛ خاطر جَم

از آن وقتی که خودخواهی به دنیامان فرود آمد
گمانم غصه ی دوری نشسته در دل آدم

تو گفتی راستی را دوست می داری ولی آخر ـ
تمام قول هایت شد ؛ شبیه منحنی ها ؛ خَم

پُر از زهرند انگاری عسل ها در نبود ِ تو
شراب ناب هم انگار مخلوط َ ست با یک سَم

پس از تو حال من خوب است ؛ یک تصویر می خواهی؟
شبیه ساعتی بعد از وقوع زلزله در بَم

جواد مزنگی

نوشته شده در سه شنبه 1393/07/15ساعت 2:59 PM توسط آشوب|

یک جای قرآن را نمی فهمم

واللیل...

توصیف موی توست

یا چشمت!؟

احسان پرسا

نوشته شده در سه شنبه 1393/07/15ساعت 2:53 PM توسط آشوب|

 

جان مي‌دهم به گوشة زندان سرنوشت

سر را به تازيانة او خم نمي‌كنم

افسوس بر دو روزة هستي نمي‌خورم

زاري بر اين سراچة ماتم نمي‌كنم

 

با تازيانه‌هاي گرانبار جانگداز

پندارد آن كه روح مرا رام كرده است

جان‌سختيم نگر، كه فريبم نداده است

اين بندگي، كه زندگي‌اش نام كرده است

 

بيمي به دل ز مرگ ندارم كه زندگي

جز زهر غم نريخت شرابي به جام من

گر من به تنگناي ملال‌آور حيات

آسوده يك نفس زده باشم حرام من!

 

تا دل به زندگي نسپارم، به صد فريب

مي‌پوشم از كرشمة هستي نگاه را

هر صبح و شام چهره نهان مي‌كنم به اشك

تا ننگرم تبسم خورشيد و ماه را

 

اي سرنوشت، از تو كجا مي‌توان گريخت؟

من راه آشيان خود از ياد برده‌ام

يك دم مرا به گوشة راحت رها مكن

با من تلاش كن كه بدانم نمرده‌ام!

 

اي سرنوشت، مرد نبردت منم بيا

زخمي دگر بزن كه نيفتاده‌ام هنوز

شادم از اين شكنجه، خدا را، مكن دريغ

روح مرا در آتش بيداد خود بسوز!

 

اي سرنوشت! هستي من در نبرد توست

بر من ببخش زندگي جاودانه را!

منشين كه دست مرگ ز بندم رها كند

محكم بزن به شانة من تازيانه را 

نوشته شده در پنجشنبه 1393/06/13ساعت 1:55 AM توسط آشوب|

من آمده ام تا به ابد مال تو باشم
پرواز کنى ؛ پر بزنم ؛ بال تو باشم

چون سایه که در هر قدمش بوده کنارت
بگذار که هر لحظه به دنبال تو باشم

چون یکّه سوارى که از آینده ى فنجان
با اسب سفید آمده ؛ در فال تو باشم

بگذار که از بین دو ابروى کمانت
تیرى بزنم فاتح تک خال تو باشم

یک لحظه که گریان بشوى یا که بخندى
یک لحظه که من باشى و من حال تو باشم

دلگیر نشو ، اخم نکن ، تا که بمانم
من آمده ام تا به ابد مال تو باشم ...


علی حسنى

نوشته شده در دوشنبه 1393/06/10ساعت 10:25 PM توسط آشوب|

 

بعضی ها را
بدرقه کنید حتی اگر لایق بدرقه نباشند..
بدون کنار زدن پنجره..بدون سربرگرداندن به عقب..
بعضی ها را
بدرقه کنید و بگذارید به قلب هایی بروند در اندازه ی خودشان...
حتی اگر مطمئن باشید روزی با چشمانی وحشت زده و بی پناه بر خواهند گشت...
زخم های خاطراتشان را ببندید...بودن های ناروایشان را بشویید..
غرور و دروغ و قضاوتشان را در چمدانشان بگذارید و بگذارید به هر کجا که باید بروند،بروند...
بگذارید در گذشته به جایی که به آن تعلق دارند آرام بگیرند...
برایشان گریه کنید...سوگواری کنید..وبدانید
این از دست دادنی ضروری ست برای به دست آوردنی گران بها...

بعضی ها را
تمام کنید ودر گوشه ی بودنشان روبان بچسبانید...
بعضی چیزها...
بت ها....باورها...عادت ها...آدم ها را
برای همیشه بدرقه کنید...
دست تکان بدهید ...لبخند بزنید...قلبتان را به بوسه های باد بسپارید..
وبه زمان اجازه گذشتنی سلانه تر را بدهید...
حالا بلند شوید...شهامتتان را تحسین کنید..
وخودتان را در آغوش بگیرید

نوشته شده در یکشنبه 1393/06/09ساعت 2:1 AM توسط آشوب|

تو نمی خواهی عزیزت بشوم زور که نیست

یا نگاهم بکند چشم تو ، مجبور که نیست

شده یک روز بیایی به دلم سر بزنی ؟؟

با توام ...! خانه ی تنهایی من دور که نیست

آنکه با دسته گلی حرف دلش را میزد

پردرد است، ولی مثل تو مغرور که نیست

نازنین ! عشق که نه، اخم شما قسمت ماست

عاشقی های تو با این دل رنجور که نیست

تو مرا دیدی و از دور به بیراهه زدی

تو نگو نه ٬ دل دیوانه ی من کور که نیست !!

خواستم دل بکنم از تو ولی حیف نشد

لعنتی غیر تو با هیچ کسی جور که نیست

مشکل اینجاست نگفتی تو به من ٬ می دانم

تو نمی خواهی عزیزت بشوم ... زور که نیست!

نوشته شده در پنجشنبه 1393/06/06ساعت 11:36 PM توسط آشوب|

با همین دست های خود کشتم ، حس سبز چنار بودن را
مرد و مردانه توبه خواهم کرد ، در زمستان بهار بودن را
من همان نیستم که ساده و صاف، با کمی اشک و آه رام شدم
گریه های پر از فریبت شست، از دلم ساده وار بودن را
آهوی چشم من فقط یک بار، وارد برکه ی نگاهت شد
تشنگی برده بود از یادش، پاک فصل شکار بودن را
گفته بودی که بی قرار منی، پس چرا با قرار من رفتی
خوب فهمانده ای به من نامرد، معنی بی قرار بودن را
این غزل کاش قسمت من بود : (( آمدی جان من به قربانت ...))*
شک ندارم به گور خواهم برد، حسرت شهریار بودن را
بعد تو خاطراتمان مردند، دفنشان کرده ام درون خودم
دارم احساس می کنم هر روز، طعم تلخ مزار بودن را

ناصر بقالی

نوشته شده در سه شنبه 1393/06/04ساعت 11:35 PM توسط آشوب|

خبر نداری از دلم که ساده درد می کند
از این دلی که بی تو بی اراده درد می کند
مدام ذهن خسته ام تو را مرور می کند
سَرَم،سَرَم، خدا،که فوق العاده درد می کند
به جاده می زنم ولی چقدر پای عاشقم
از اینکه بی تو می رود پیاده درد می کند
گله ندارم و غم ِ تو را به دوش می کشم
فقط شنیده ام که دوش ِ جاده درد می کند
تمام تار و پود من ، از اینکه بی خیال ، تو
دلت به من اهمیت نداده درد می کند.

صفورا یال وردی

نوشته شده در سه شنبه 1393/06/04ساعت 11:32 PM توسط آشوب|

خسته ام مثل زن حامله ای
کوهی از شهوت ناکس باشد
درد نه قرن شکستن در خود
فقط از نطفه ی ناقص باشد
.
.
خسته ام مثل دل بیوه زنی
بر سرش ترکه ای از نازایی ست
خسته از بی کسی آخر شب
دلخوش از لذت خود ارضایی ست
.
.
خسته خواهی شد اگر زن باشی
دلبرت مرد عقیمی باشد
سقط مادر شدن این درد بزرگ 
در سرت تازه جنینی باشد
.
.
وای بر این همه اندوه و شکست
وای بر بی کسی و زن بودن
تف بر این دیده شدن در لختی
وای بر حس فقط تن بودن

عابدین اسماعیلی پور

نوشته شده در دوشنبه 1393/06/03ساعت 3:15 PM توسط آشوب|

شده هرگز دلت مال ِ کسی باشد که دیگر نیست؟
نگاهت سخت دنبال ِ کسی باشد که دیگر نیست؟

برایت اتفاق افتاده در یک کافه ی ِ ابری
ته ِ فنجان ِ تو فال ِ کسی باشد که دیگر نیست؟

خوش و بش کرده ای با سایه ی ِ دیوار وقتی که
دلت جویایِ احوالِ کسی باشد که دیگر نیست؟

چه خواهی کرد اگر هربار گوشــــی را که برداری
نصیبت بوقِ اشغالِ کسی باشد که دیگر نیست؟

حواس ِ آسمانت پرت روی ِ شیشه های ِ مه
سکوتت جار و جنجالِ کسی باشد که دیگر نیست

شب ِ سرد ِ زمستانی تو هم لرزیده ای هرچند
به دور ِ گردنت شال ِ کسی باشد که دیگر نیست؟

تصور کن برای ِ عیدهـای ِ رفته دلتنگی
به دستت کارت پستال ِ کسی باشد که دیگر نیست

شبیـه ِ ماهی ِ قرمز به روی ِ آب می مانی
که سین ات هفتمین سال ِ کسی باشد که دیگر نیست

شود هر خوشه اش روزی شرابی هفتصد ساله
اگر بغضت لگدمال ِ کسی باشد که دیگر نیست

چه مشکل می شود عشقی که حافظ در هوای ِ آن
الا یا ایها الحال ِ کسی باشد که دیگر نیست

رسیدن سهم ِ سیب ِ آرزوهایت نخواهد شد
اگر خوشبختی ات کال ِ کسی باشد که دیگر نیست

شهراد میدری

نوشته شده در دوشنبه 1393/06/03ساعت 2:39 PM توسط آشوب|

مرحومه سیمین بهبهانی :
وصیت کرده ام بعد از مرگم؛ همراه من
دوتا فنجان چای هم دفن کنند!!
شاید صحبت های من با خدا به درازا کشید...
بهرحال دلخوریها کم نیست ازبندگانش ...
همانهایی که بی اجازه واردشدند
خودخواهانه قضاوت کردند
بی مقدمه شکستند
وبی خداحافظی رفتند!

نوشته شده در پنجشنبه 1393/05/30ساعت 0:31 AM توسط آشوب|

خطی کشید روی تمام سوال ها
تعریف ها معادله ها احتمال ها
خطی کشید روی تساوی عقل و عشق
خطی دگر به قائده ها و مثال ها
خطی دگر کشید به قانون خویشتن
قانون لحظه ها و زمان ها و سال ها
از خود کشید دست و به خود نیز خط کشید
خطی به روی دفتر خط ها و خال ها
خط ها به هم رسید و به یک جمله ختم شد
با عشق ممکن است تمام محال ها

*فاضل نظری*

نوشته شده در سه شنبه 1393/05/28ساعت 12:21 PM توسط آشوب|

 

شده هرگز دلت مال ِ کسی باشد که دیگر نیست؟
نگاهت سخت دنبال ِ کسی باشد که دیگر نیست؟

برایت اتفاق افتاده در یک کافه ی ِ ابری
ته ِ فنجان ِ تو فال ِ کسی باشد که دیگر نیست؟

خوش و بش کرده ای با سایه ی ِ دیوار وقتی که
دلت جویایِ احوالِ کسی باشد که دیگر نیست؟

چه خواهی کرد اگر هربار گوشــــی را که برداری
نصیبت بوقِ اشغالِ کسی باشد که دیگر نیست؟

حواس ِ آسمانت پرت روی ِ شیشه های ِ مه
سکوتت جار و جنجالِ کسی باشد که دیگر نیست

شب ِ سرد ِ زمستانی تو هم لرزیده ای هرچند
به دور ِ گردنت شال ِ کسی باشد که دیگر نیست؟

تصور کن برای ِ عیدهـای ِ رفته دلتنگی
به دستت کارت پستال ِ کسی باشد که دیگر نیست

شبیـه ِ ماهی ِ قرمز به روی ِ آب می مانی
که سین ات هفتمین سال ِ کسی باشد که دیگر نیست

شود هر خوشه اش روزی شرابی هفتصد ساله
اگر بغضت لگدمال ِ کسی باشد که دیگر نیست

چه مشکل می شود عشقی که حافظ در هوای ِ آن
الا یا ایها الحال ِ کسی باشد که دیگر نیست

رسیدن سهم ِ سیب ِ آرزوهایت نخواهد شد
اگر خوشبختی ات کال ِ کسی باشد که دیگر نیست

شهراد میدری

نوشته شده در سه شنبه 1393/05/28ساعت 12:11 PM توسط آشوب|

بایدبه دلت دل بسپارم که ببارم
انقدرترادوست بدارم که ببارم
درتاب وتب دیدنت ارام نگیرم
هرثانیه قرنی بشمارم که ببارم
من خسته ترین ابرزمستانم واینک
افتاده به شوق تو گذارم که ببارم
چشمان توبانیم نگاهی زده اتش
چون صاعقه ای داروندارم که ببارم
سارا!بتکان شاخه ی تنهایی من را
انقدرترک خورده انارم که ببارم
بی چتربیاتنگ غروبی به سراغم
بنشین پس ازعمری به کنارم که ببارم
دلتنگی من تا به ابددامنه دارد
بگذارببارم که ببارم که ببارم.....

شهراد میدری

نوشته شده در پنجشنبه 1393/05/23ساعت 11:19 PM توسط آشوب|

 

بیستون هیچ،دماوند اگر سد بشود
چشم تو قسمت من بوده و باید بشود

زده ام زیر غزل؛ حال و هوایم ابریست
هیچ کس مانع این بغض نباید بشود

بی گلایل به در خانه تان آمده ام
نکند در نظر اهل محل بد بشود؟

تف به این مرگ که پیشانی ما را خط زد
ناگهان آمد تا اسم تو ابجد بشود

ناگهان آمد و زد، آمد و کشت ،آمد و برد
- او فقط آمده بود از دل ما رد بشود-

تیشه برداشته ام ریشه خود را بزنم
شاید افسانه ی من نیز زبانزد بشود

باز هم تیغ و رگ و... مرگ برم داشته است
خون من ضامن دیدار تو شاید بشود...

 حامد بهاروند

نوشته شده در پنجشنبه 1393/05/23ساعت 11:18 PM توسط آشوب|


آخرين مطالب
» شروعی دوباره
»
»
»
»
»
»
»
»
»

Design By : ghaleb-fa